SkyKiD's Space ที่ว่างสำหรับความคิดเห็นที่แตกต่าง

ตั้งแต่โลกเราเข้าสู่ยุคโลกาภิวัฒน์ เทคโนโลยีต่างๆเช่น โทรศัพท์มือถือ Internet และการรับส่งข้อมูลข่าวสารต่างๆเป็นไปอย่างรวดเร็วและสะดวกสบาย

จนมีหลายคนถึงกับเปรียบเปรยว่า "โลกกำลังเล็กลง" เพราะ สามารถติดต่อสื่อสารกันง่ายขึ้น ไปมาหาสู่กันง่ายขึ้น  และเหมือนว่าจะอยู่ใกล้กันมากขึ้น เช่น เวลาจะนัดเพื่อนหรือแฟนไปเที่ยว แค่กดปุ่มบนโทรศัพท์มือถือไปไม่กี่ปุ่มก็สามารถคุยกับเพื่อนหรือแฟนได้แล้ว เวลาจะนัดสถานที่กันก็บอกแค่"สยาม" หรือ "มาบุญครอง" แล้วพอถึงเวลาค่อยคุยกันอีกทีว่าส่วนไหนของสยาม หรือ ส่วนไหนของมาบุญครอง ก็ยังไม่สายจนเกินไป

ดูเหมือนว่าโลกของเราจะเล็กลงจริงๆ เพราะจากที่แต่ก่อน อาจจะต้องนัดว่า "10 โมง หน้าดันกิ้น สยามสแควร์" ก็กลายเป็น "10โมง สยาม" ทั้งๆที่สยามสแควร์ก็ออกจะกว้าง....นอกจากนั้น บางทีเดินอยู่พารากอน หรือ มาบุญครอง ก็ยังนัดสยามได้เลย แล้วพอโทรคุยกันค่อยเดินไปเจอกันอีกที เห็นมั้ยว่าโลกกำลังเล็กลงจริงๆ ถ้าเป็นสมัยก่อน นัดสยามแล้วไปเดินคนละซอย ยังหากันไม่เจอเลย

แต่เมื่อไม่นานมานี้ มีบางอย่างทำให้ผมเริ่มไม่แน่ใจว่าการที่ความสะดวกสบายต่างๆเหล่านี้เข้ามา ทำให้โลกเล็กลง และคนเราใกล้กันมากขึ้นจริงรึเปล่า

กรณีที่1 : โทรศัพท์

ในกรณีนี้มักเกิดกับผู้ใช้โทรศัพท์มือถือครับ ทันทีที่กดปุ่มโทรออก หรือรับสาย บางคนจะเสมือนว่าหลุดเข้าไปอีกมิติในทันที แม้ว่าจะเดินมากับเพื่อนหลายคนก็ตาม แต่เขาก็สามารถคุยโทรศัพท์กับผู้ที่อยู่ปลายทางได้เหมือนกับว่าในตอนนั้นมีแค่2คนที่คุยกันอยู่ และไม่ได้สนใจคนที่อยู่รอบข้างไปในทันที เหมือนอยู่คนละโลกกันเลยทีเดียว

แล้วแบบนี้....ถ้าเทียบจากคนที่อยู่ข้างๆของคนคุยโทรศัพท์อยู่ ...โลกเราเล็กลง หรือ โลกเราใหญ่ขึ้นกันนะ (เพราะขนาดอยู่ใกล้ๆ บางทีก็มองไม่เห็น พูดไปก็ไม่ได้ยิน)

กรณีที่2 : Internet

กรณีนี้โดยมากมักจะเกิดกับคนที่ชอบเล่นแชท ในระบบต่างๆ เช่น MSN, ICQ หรือแม้แต่เล่นเกมออนไลน์ ก็อาจจะเหมารวมอยู่ในกลุ่มนี้ได้

โดยรวมก็คล้ายๆกับกรณีแรกนั่นล่ะครับ เพราะ เป็นพวก "กายอยู่ที่นี่ แต่ใจอยู่ที่อื่น" เหมือนๆกัน ถ้าเอาพวกแชทมาพูดอีกมันก็คล้ายๆกับ กรณีแรกนั่นแหละ แต่กรณีแรกมักจะเกิดกับกลุ่มเพื่อนซะมากกว่า

แต่สำหรับการแชท หรือเล่นเกมส์ออนไลน์ กรณีนี้ผมขอเจาะจงไปที่การเล่นที่ "บ้าน" นะครับ

เคยมั้ย?? เวลาเล่นเนต คุยกับเพื่อน หรือ เล่นเกมกับเพื่อนอยู่...พ่อแม่เดินมาเรียกไปกินข้าว หรือ ไปทำอะไรก็แล้วแต่ แล้วเราก็ตอบกลับไปว่า "อีกแปปนึง" , "เดี๋ยว...คุยกับเพื่อนอยู่" 

ตามปกติแล้ว ใน1วัน ถ้าไม่ใช่วันหยุด คนส่วนมากก็อยู่นอกบ้านวันละ 8 ชั่วโมง เป็นอย่างต่ำอยู่แล้ว วันหนึ่งๆจะได้เจอพ่อแม่กับคนในครอบครัว สักกี่ชั่วโมงกันเชียว (ถ้าตัดเวลานอน กับ เวลาที่ปลีกตัวมาอยู่คนเดียว ทิ้งไปก็คงเหลือไม่ถึง4ชั่วโมงใช่มั้ยล่ะครับ?) 

แต่เมื่อกลับมาถึงบ้าน แทนที่จะได้คุยกับพ่อแม่ กลับกลายเป็นการคุยกับเพื่อนที่โรงเรียน เล่นเกมส์ออนไลน์กับเพื่อนที่มหาลัย หรือแม้แต่ คุยเรื่องงานกับเพื่อนที่บริษัทแทน

ถ้าเป็นสมัยก่อน เมื่อกลับถึงบ้านเวลาเหล่านี้คงเป็นเวลาของครอบครัวเต็มๆ แต่สมัยนี้....ถึงตัวจะถึงบ้านแล้ว แต่ใจเราอยู่ที่บ้านด้วยรึเปล่า?

อาจจะจริง...ที่บางครั้งมันมีเรื่องสำคัญที่ต้องใช้โทรศัพท์ และ Internet เพื่อคุยกับคนที่อยู่ไกลตัว แต่...ก็ไม่ควรจะละเลยคนที่อยู่ใกล้ตัวนะครับ

"วันนี้คุณใส่ใจคนรอบข้างบ้างหรือยัง??" 

ด้วยความปรารถนาดีครับ

ปล.เอนทรี่นี้ส่วนหนึ่งมาจากประสบการณ์ตรงหลายๆเรื่องเลยล่ะครับ ผมเองก็เคยติดเกมส์และMSN จนบางครั้งก็ห่างเหินกับสมาชิกในครอบครัวไปบ้างเหมือนกัน