SkyKiD's Space ที่ว่างสำหรับความคิดเห็นที่แตกต่าง

สำหรับผม การอ่านหนังสือ1เล่ม ก็คล้ายๆกับการ ดูหนัง1เรื่องครับ เพราะบริบทที่รายล้อมในการตัดสินใจว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อ ดูหรือไม่ดู อ่านหรือไม่อ่าน คล้ายๆกัน

ถ้าผมอยากจะดูหนังสักเรื่องหนึ่ง องค์ประกอบหลักๆที่มีผลต่อความอยากดูของผมก็คงจะหนีไม่พ้น ภาพโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ กับหนังตัวอย่าง

แต่โดยมากแล้ว ระยะหลังมานี้ผมเริ่มให้ความสำคัญไปที่ทีมงานครับ ทั้งผู้กำกับ นักแสดง คนเขียนบท และอื่นๆ

หากทีมงานเป็นทีมที่เคยทำให้ผมเข็ด จากหนังคุณภาพแย่ๆของทีมทีมนั้น ก็คงจะทำให้ผมไม่อยากเข้าไปดูหนังของทีมงานทีมนั้นอีกต่อไป จนกว่าจะมีคนมาแนะนำเป็นเรื่องๆไปนั่นล่ะครับ

แต่ถ้าเป็นทีมนักแสดงที่โชว์ฝีไม้ลายมือเจ๋งๆ ทีมนักเขียนบทที่สร้างความประทับใจให้ผม หรือ ผู้กำกับที่ทำหนังถูกใจผมหลายเรื่องติดต่อกัน ก็ไม่แปลกที่ผมจะตัดสินใจไปดูทั้งที่ พึ่งดูหนังตัวอย่างแบบผ่านๆเท่านั้น

การอ่านหนังสือก็เช่นกันครับ ...หน้าปกเจ๋งๆ ชื่อหนังสือโดนๆจะเป็นจุดดึงดูดแรกๆในการที่ผมจะเลือกหยิบหนังสือขึ้นมาดู คำโปรยท้ายเล่ม คำนำ ซึ่งเป็นเหมือนหนังตัวอย่าง เป็นปัจจัยก่อนที่ผมจะตัดสินใจว่า ผมจะเสียเงินซื้อหนังสือเล่มนั้นหรือไม่

--------------------------------------------------------------------------------------------------- 

ในเอนทรี่นี้...ผมจะขอพูดถึงหนังสือ2เล่มที่ผมพึ่งอ่านจบไปครับ

ทั้ง2เล่มเป็นหนังสือเพียงไม่กี่เล่มที่ตอนตัดสินใจซื้อ ผมไม่ได้หยิบเพราะหน้าปกชวนให้หยิบมาดู และผมยังไม่ได้อ่านคำนำหรือปกหลังแม้แต่ตัวอักษรเดียวก่อนที่ผมจะตัดสินใจควักเงินออกไปเลยครับ

หนังสือ2เล่มนั้นคือ เล็ตซึโก! ซาราริมัง  กับ  สิ่งมีชีวิตในโรงแรม นั่นเอง  (ไม่ได้หมายความว่าหน้าปกไม่สวยนะครับ จริงๆแล้วหน้าปกสวยมากๆ...แต่ผมตัดสินใจซื้อตั้งแต่คนเขียนแล้วครับ)

เหตุผลที่ผมซื้อโดยไม่อ่านคำนำ ก็เพราะผมได้ติดตามผลงานของทั้งพี่บองเต่า และ พี่วิชัย ผ่านบล็อกมานานแล้วล่ะครับ

เหมือนกับที่ผมเกริ่นไว้แล้ว การซื้อหนังสือ2เล่มนี้ของผม ก็เหมือนกับการที่ผมเชื่อใจผู้กำกับบางคน และตัดสินใจเข้าไปดูหนังเรื่องนั้นๆ ไม่ว่ามันจะมีโปสเตอร์แบบไหน หนังตัวอย่างยังไงก็ตามครับ

ผมขอเริ่มรีวิวตามลำดับที่ผมอ่านแล้วกันนะครับ

***************************************************

เล่มแรกที่ผมได้อ่านคือ "เล็ตซึโก! ซาราริมัง" ครับ

สาเหตุที่ผมเลือกอ่านเล่มนี้ก่อน เพราะเห็นว่ามีการแบ่งเป็น100ข้อ ผมเริ่มอ่านตอนประมาณตี2 และคืนนั้นผมต้องรีบนอนครับ (ผมมีนัดตอนเช้า)

ผมเห็นว่าการแบ่งเป็นข้อๆ จะทำให้ผมสามารถหยุดอ่านเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะสามารถกลับมาอ่านข้อต่อไปในรอบถัดไปได้ โดยไม่ต้องห่วงว่ามันจะทำให้ขาดช่วงต้องกลับไปเริ่มอ่านใหม่ทั้งตอน

น่าเสียดาย....หนังสือเล่มนี้ทำให้ผมคิดผิดครับ ....ตั้งแต่คำนำจนหน้าสุดท้าย ผมอ่านจบในคืนนั้น แบบต่อเนื่องม้วนเดียวจบ (จบเวลาประมาณเกือบๆตี4ครับ)

....ถึงจะถูกแบ่งเป็นข้อๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า จะเป็นหนังสือที่ผมอ่านแล้วนึกจะวางก็วางลงได้ง่ายๆ ไม่รู้ว่าปกหน้ากับปกหลังทากาวไว้รึเปล่า....

สิ่งที่ชอบในหนังสือเล่มนี้

- เนื้อหาสาระดีมากๆ มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ นำไปใช้ได้จริง หลายเรื่อง (..ผมซึ่งยังคงเรียนอยู่ ไม่เคยทำงานตามบริษัทต่างๆ พออ่านแล้วก็นึกภาพตามได้ และได้ข้อมูลดีๆมาอีกหลายอย่างสำหรับการเตรียมตัวไปทำงานในอนาคตอันใกล้)

- มีหลายตอนที่อ่านแล้วรู้สึกว่ามันจริง มันโดน นี่แหละใช่เลย แม้ว่าผมจะไม่เคยมีประสบการณ์ทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนจริงๆมาก่อนเลยก็ตาม

- ภาพการ์ตูนกับเนื้อหาเข้ากันมากๆ แม้ว่าบางตอนจะไม่มีตัวหนังสือเลย แต่ก็มีภาพที่สื่อออกมาแทนคำพูดได้ตรงสุดๆ

- ภาพรวมของเนื้อหาตลอดทั้งเล่ม เหมือนเป็นเอนทรี่1เอนทรี่ และแบ่งย่อยเป็นข้อๆ เหมือนสไตล์ที่พี่บองเต่า เขียนอยู่บ่อยๆครับ (ย่อยข้อมูลเข้าสู่สมองได้ง่าย)

สิ่งที่รู้สึกขัดๆนิดหน่อย แต่ไม่ถึงกับไม่ชอบ เพราะผมคิดว่าเป็นแค่จุดเล็กๆเท่านั้นครับ

- มีบางตอนที่อ่านแล้วรู้สึกโดดๆออกมาจากตอนใกล้เคียงครับ คือรู้สึกเหมือนว่า ถูกเขียนแทรกขึ้นทีหลัง น่าจะเขียนคนละช่วงกับตอนก่อนหน้า และตอนถัดมาครับ (แต่เป็นแค่ไม่กี่ตอนนะครับ)

- ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผมอ่านรวดเดียวจบรึเปล่า แต่รู้สึกว่า "ชิมิ ชิมิ จุ๊บุ จุ๊บุ" ออกมาถี่ อยู่เหมือนกันครับ

- พบจุดที่ผมอ่านแล้วรู้สึกว่า พิมพ์ตกไป1คำ จำตอนไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าบรรทัดสุดท้ายของตอนครับ (แค่รู้สึก เพราะไม่รู้ว่าพิมพ์ตกจริงมั้ย แต่จำได้ว่าคำนั้นไม่ได้เป็นคำที่สะกดผิดครับ<<ตรวจในWord ไม่ขึ้นขีดแดง)

สรุป โดยรวมแล้ว ชอบครับ อ่านแล้วรู้สึกคุ้ม ได้สาระและความบันเทิงครบถ้วน ส่วนที่ผมรู้สึกขัดๆ ก็เป็นแค่ส่วนเล็กๆ เมื่อเทียบกับทั้ง100ตอนครับ

บางตอนที่ผมบอกว่ารู้สึกโดดออกมาจากตอนอื่นๆ ก็ไม่ได้ทำให้ผมวางหนังสือลงแล้วเข้านอนแต่อย่างใด เพราะพอเปิดอ่านหน้าถัดไปก็เป็นอีกตอนนึงแล้ว นี่เป็นจุดเด่นที่ทำให้คนที่ตัดใจจะหยุดข้อไหนก็หยุดได้ง่าย

แต่.....

คนที่อ่านแล้วติด ก็คงจะคิดว่า "อีกสักข้อน่ะ" ...แล้วมันก็จะเผลอจนใกล้ครบ100ตอนไปทุกขณะเองครับ

หมายเหตุ :

1. เป้าหมายตอนเริ่มอ่านของผมตอนแรกคือ10ข้อ ...อ่านไปถึงข้อ25โดยไม่รู้ตัว ก็เลยตั้งธงไว้ที่40ข้อ แล้วมันก็ทะลุไปถึง75 แบบเพลินๆ

           จากนั้น...."เหลืออีก1ใน4ของเล่ม อ่านให้จบๆไปเลยดีกว่า"

2. ผมคิดว่านี่เป็นหนังสือ How to ที่นำเสนอออกมาได้ดีและอ่านง่ายครับ

*************************************************** 

เล่มต่อไป "สิ่งมีชีวิตในโรงแรม" ครับ

อันนี้สดๆร้อนๆ พึ่งอ่านจบไปก่อนที่จะมาเริ่มพิมพ์เอนทรี่นี้ล่ะครับ

เนื้อหาในเล่มนี้ อย่างที่รู้กันอยู่ว่าเป็นการนำเอนทรี่ในบล็อกของพี่วิชัยมายกเครื่องใหม่ มีแก้ไข ปรับปรุง ดัดแปลง และเรียบเรียงใหม่ครับ (แต่รู้สึกว่าจะมีบางบทที่ผมไม่เคยอ่านมาก่อน ผมไม่แน่ใจว่าถูกเขียนขึ้นใหม่ หรือ ผมพลาดเอนทรี่นั้นๆไปนะครับ)

สิ่งที่ผมชอบในหนังสือเล่มนี้

- การเรียบเรียงใหม่ ทำให้เนื้อหาถูกไล่เรียงแบบที่น่าจะเป็น เหมาะสำหรับคนที่ไม่เคยอ่านบล็อกของพี่วิชัยมากๆ

- ถึงจะเคยอ่านบล็อกของพี่วิชัยมาแล้ว แต่ถ้าได้อ่านอีกที จะพบว่าข้อมูลถูกเรียบเรียงเป็นระบบมากขึ้น มีการเกริ่นนำที่ไล่เรียงไป ทำให้สามารถอ่านได้อย่างต่อเนื่องมากกว่าตอนอ่านในบล็อก

- แม้ว่าจะไม่มีหัวหอม(Onion) หรือการเว้นหลายๆบรรทัด แบบในบล็อก แต่...อรรถรสในการอ่านไม่ได้ลดลง

- สำนวนที่เรียบเรียงใหม่ ลื่นไหล คล้องจอง บางอันนี่ .....ต้องอุทานว่า "คิดได้ไง!!" ครับ

- อ่านแล้วมีหลายจุดที่ผมฮากระจาย ทั้งมุกเก่า มุกใหม่ และสำนวนใหม่บางอัน

- มีบางตอนที่ผมไม่คิดว่าจะนำมาลงหนังสือ  ...ซึ่งอ่านอีกทีก็ยังขำ และได้ข้อคิดด้วยครับ

สิ่งที่รู้สึกขัดๆนิดหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับไม่ชอบ เพราะเป็นจุดเล็กๆเช่นกัน

- "คีมูไก" ซึ่งถูกใช้ในบทก่อนหน้าไปประมาณ2-3ครั้งแล้ว มาถูกอธิบายในบทหลังๆครับ ซึ่งผมเดาว่าน่าจะเกิดจากการสลับเอนทรี่กับบทครับ ^^' แต่ก็ไม่เป็นปัญหา เพราะแค่คำว่า"คีมูไก" ผมก็พอเข้าใจความหมายตั้งแต่ครั้งแรกที่โผล่ออกมาแล้วครับ

- มีบางตอนยังมีคำว่า "เมื่อคืน" กับ "สัปดาห์ก่อน" อยู่ครับ ซึ่งจริงๆผมก็ไม่ได้คิดอะไรครับ แค่สังเกตเฉยๆ ^^' (ทำให้Time Lineในเล่มจะแปลกๆนิดหน่อย แต่ถ้าคนอ่านคิดว่าเป็นการรวมเล่มเรื่องสั้นก็จะไม่ติดขัดอะไรเลย )

- พบจุดที่น่าจะพิมพ์ผิดอยู่บรรทัดแรกของบทใดบทหนึ่งนี่ล่ะครับ 1จุด (ถ้าผมดูไม่ผิดนะครับ พอดีไม่ได้กลับไปดูอีกรอบ)

- บทที่เป็นสาระมากๆในช่วงท้ายของท้ายที่สุด ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆนิดหน่อยครับ เหมือนจะปรับตัวไม่ทัน แต่ก็ทำให้ได้ข้อมูลที่นำไปใช้ได้หลายอย่างครับ ^^  (เหมือนจะเป็นการแยกส่วนกันอยู่แล้วด้วย)

- มีอยู่ตอนนึงที่ผมชอบการทิ้งท้ายแบบของเก่ามากกว่า(แต่ของใหม่ก็ชอบครับ << ในหนังสือมันไม่มีEmoน่ะ เลยไม่เหมือนของเก่าครับ)

สรุป โดยรวมแล้ว ชอบครับ เนื้อหาสาระ และความฮาครบถ้วน โดยเฉพาะความฮานี่ สุดๆ ถึงแม้ว่าใจความสำคัญอาจจะคล้ายเดิมที่อยู่ในบล็อกบ้าง แต่ผมคิดว่า"ฉบับรีเมค"นี้ มีอะไรที่น่าสนใจเยอะมากครับ(พูดยังกับเป็นหนัง )

สำนวนใหม่ให้อรรถรสใหม่ๆ และรู้สึกได้ว่าบางตอนเหมือนจะมีเพิ่มรายละเอียดบางอย่างลงไป ซึ่งในบล็อกกับในหนังสือมันให้ความรู้สึกที่ไม่เหมือนกันน่ะครับ

หมายเหตุ :

1. อ่านหนเดียวไม่จบ เพราะติดวันพรีเซนต์พอดี วันนี้เลยนั่งอ่านต่อรวดเดียวจบเลยครับ

2. ไคลแมกซ์ช่วงท้ายๆ ผมชอบมากครับที่นำไปรวมกัน ตอนแรกยังสงสัยอยู่ว่าทำไมพี่วิชัยไม่เอาเรื่องนั้นมาลง ที่แท้ไปปิดท้ายโครมเดียว ฮาแบบทิ้งทวนจริงๆ

อื่นๆ : ผมชอบคำนำของทั้ง2เล่มนี้ครับ แค่ตอนอ่านคำนำก็รู้สึกอยากจะอ่านต่อในทันที (ทั้ง2เล่ม)

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับลายเซ็นของพี่ๆทั้ง2คนครับ

ปล.ตอนนี้เหลือการบ้านอีกเพียงวิชาเดียวแล้ว....หลังจากนั้นน่าจะมาอัพบล็อกได้ตามปกติ ถ้าผมไม่อู้นะครับ

ปล2.ได้ยินว่าหนังสือขาดตลาด ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวผมเองโชคดีอย่างบอกไม่ถูกที่ได้ครบทั้งหนังสือและลายเซ็น ขอให้ทุกคนที่อยากอ่าน สามารถหาซื้อมาไว้ในครอบครองได้ไวๆนะครับ