SkyKiD's Space ที่ว่างสำหรับความคิดเห็นที่แตกต่าง

สวัสดีครับ มิตรรักแฟนบล็อกทุกท่าน ผมหายหน้าหาตาไปพักใหญ่(อีกแล้ว) จนตอนนี้บล็อกของผมเริ่มเหมือนจะเป็นบล็อกรายเดือนเข้าไปทุกที แต่ก็จะพยายามแวะมาอัพนะครับ แค่อาจจะไม่ถี่เท่าปีก่อนๆ ช่วงนี้มีหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวผมมากมาย หลายเรื่องราวเป็นเรื่องที่น่านำมาเขียนให้เป็นอุทาเห่าให้หอนกันไป เอ้ย เป็นอุทาหรณ์ให้จดจำกันไป ซึ่งถ้ามีโอกาส ผมคงจะนำมาอัพในคราวถัดๆไปครับ

ตอนแรกวันนี้ผมตั้งใจว่าจะมาอัพเรื่องๆหนึ่งซึ่งผมอ่านจากบล็อกๆนึง แล้วค้างคาใจกับประเด็นๆนึงมากๆ ซึ่งจริงๆแล้วผมก็พิมพ์ไปประมาณครึ่งนึงแล้ว แล้วง่วง เลยหลับไปก่อน พอตื่นขึ้นมาอีกที เห็นคนอัพเรื่องโลกร้อนกันเพียบ ก็เลย...ตามกระแสสักนิดแล้วกัน ไหนๆก็เริ่มมีไอเดียที่จะเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาพอดี

โลกร้อน เกิดจากอะไร ผมก็ยังไม่แน่ใจถึงสาเหตุของมันมากนัก เพราะผมเคยฟังทฤษฎีอื่นๆซึ่งต่างจากที่รณรงค์กันอยู่ในขณะนี้มาด้วย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ผมจะนำเสนอในเอนทรี่นี้เลยล่ะครับ สิ่งที่ผมจะนำเสนอคือสิ่งที่รณรงค์กันจากปัญหาภาวะโลกร้อนมากกว่า

"อย่าเปิดตู้เย็นทิ้งไว้"
"ปิดไฟเมื่อไม่ใช้"
"ลดปริมาณการใช้ถุงพลาสติก"
"ลดการใช้ยานพาหนะที่ปล่อยมลพิษ หรือ ใช้น้ำมัน"
ฯลฯ

หากลองมองดูดีๆแล้ว แทบทุกเรื่องมันเกี่ยวข้องกับการประหยัด และความรับผิดชอบแทบทั้งนั้น เดิมทีสิ่งที่โครงการนี้ออกมารณรงค์ก็เป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว เพราะมันเป็นการสิ้นเปลือง ทั้งค่าไฟ ค่าน้ำมัน ค่าถุงพลาสติก และค่าอื่นๆสุดแท้แต่จะเกี่ยวข้องกับโลกร้อนและตัวเรา

อาจจะเป็นเพราะโลกของเรา ไม่สิ สังคมมนุษย์บนโลกมีค่านิยมการใช้ทรัพยากรที่ฟุ่มเฟือยตามระบบทุนนิยม เลยรู้สึกว่า เงินเป็นของฉัน ฉันใช้จ่ายกับเรื่องอะไรมันก็เรื่องของฉัน เมื่อฉันซื้อมาแล้ว ฉันก็เป็นเจ้าของ ทั้งๆที่จริงๆแล้วโลกนี้ไม่ใช่ของเรา เราเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่อาศัยอยู่บนโลกกลมๆใบนี้เท่านั้น

ทรัพยากรต่างๆที่เราบริโภคกันอยู่โดยมากก็แย่งชิงมาจากสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นๆ หรือสร้างผลกระทบกับเพื่อนร่วมโลกแทบทั้งนั้น เช่น

การขุดเจาะปิโตรเลี่ยม ก็รุกล้ำไปถึงกลางทะเล ซึ่งเป็นการรบกวนที่อยู่ของเหล่าสัตว์น้ำทั้งหลาย
การใช้เครื่องบินก็รบกวนสัตว์ปีก ....แต่เราก็มักจะได้ยินว่า ฝูงนกมารบกวนการขึ้นลงของเครื่องบิน ต้องไล่นกออกไป
การตัดไม้ทำลายป่า ก็เป็นการรุกล้ำที่อยู่ของสัตว์ป่าเช่นกัน ในขณะที่เราอาจจะได้ยินว่ามีเสือหลุดออกมาในหมู่บ้านบางแห่ง จึงต้องฆ่ามันซะ

ทั้งนี้อาหารการกินมันก็เป็นเรื่องธรรมชาติที่เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่าเราต้องกินต้องอยู่ แต่ก็ยังมีปัญหาเรื่องการกินทิ้งกินขว้างอยู่ดี

ผมไม่ได้จะบอกว่าเราห้ามบริโภค หรือสิ่งที่เราทำอยู่มันผิดไปซะทั้งหมด เพราะมันไม่ได้เกิดขึ้นจากพวกเราเพียงอย่างเดียว เพราะโดยธรรมชาติมนุษย์ก็ต้องกินอยู่แล้ว และถ้าเลือกได้มากกว่าการกิน มนุษย์ก็จะชอบความสะดวกสบายมากกว่าแค่กินเฉยๆอยู่แล้ว

มนุษย์มีปริมาณและอำนาจในการทำสิ่งต่างๆมากกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ทั้งยังกระจายอยู่แทบจะทั่วทั้งโลก มนุษย์จึงทำทุกอย่างเพื่อสนองความต้องการของตนเอง โดยบางครั้งอาจจะลืมนึกถึงสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นๆไป เพราะสิ่งมีชีวิตอื่นๆไม่ได้มาเรียกร้องอะไร และถึงจะเรียกร้องเราก็ฟังไม่ออกอยู่ดี เพราะเป็นคนละเผ่าพันธุ์กัน พูดคนละภาษา หรือถ้าเกิดมนุษย์ฟังออก แล้วจะรับฟังรึเปล่า ก็ยังไม่ทราบได้ เพราะขนาดในสงครามระหว่างมนุษย์ด้วยกันเอง สิ่งที่เรียกว่ามนุษยธรรมยังลดลงเลย

บางครั้ง การที่พวกเราลืมไปว่า สิ่งที่กำลังทำอยู่ มันเป็นการเบียดเบียนเพื่อนร่วมโลก และของที่เราบอกว่าเป็นของๆเรา มันก็เป็นของที่ได้มาจากธรรมชาติทั้งสิ้น* ทำให้ความรับผิดชอบต่อการบริโภคลดลงอย่างน่าใจหาย แทนที่เราจะลดการบริโภคให้อยู่ได้พอเพียง แต่กลับกลายเป็นเราพยายามที่จะหาเงิน และไขว่คว้าสิ่งต่างๆเพื่อให้ได้มาเพื่อการบริโภคที่มากขึ้น

*สิ่งที่มนุษย์บอกว่าสังเคราะห์ขึ้น ก็นำวัตถุดิบมาจากธรรมชาติ

การประหยัดการบริโภคสิ่งต่างๆที่ทำอยู่รอบตัวเรา อาจจะไม่ได้ทำให้เราเดือดร้อนมากนัก แต่เพราะความโลภ และลืมนึกถึงความรับผิดชอบต่อโลกและสิ่งมีชีวิตอื่นๆไป ทำให้เราบริโภคกันอย่างมูมมาม จนสุดท้ายของที่เราคิดว่าซื้อได้ มันก็อาจจะไม่สามารถซื้อได้อีกต่อไป

ทุกวันนี้...

เราไม่สามารถซื้อ... ภูเขาซึ่งกั้นพายุฝนก่อนที่จะพัดเข้าสู่ตัวเมืองได้แล้ว

เราไม่สามารถซื้อ... อากาศที่ร่มรื่นไม่แปรปรวนแบบเก่าได้แล้ว

เราไม่สามารถซื้อ... อากาศที่เป็นไปตามฤดูกาลแบบเก่าได้แล้ว

และถ้าเรายังบริโภคกันอย่างฟุ่มเฟือยและไร้ความรับผิดชอบ ต่อไปคงจะมีสิ่งแวดล้อมอีกหลายอย่างที่เราไม่สามารถซื้อคืนมาได้ ซึ่งถ้าพูดให้ถูกแล้วคงจะต้องบอกว่า เราจะต้องจ่ายสิ่งแวดล้อมเหล่านั้นไปเพื่อเป็นค่าตอบแทนที่เราบริโภคกันอย่างไม่บันยะบันยังมากกว่ากระมัง

แล้วพบกันใหม่เอนทรี่หน้า

สวัสดีครับ